Kynoterapia

Ogólne uwagi o zooterapii i kynoterapii

Od zarania dziejów zwierzęta obecne są w życiu człowieka. Wiele spośród nich pełniło wobec ludzi funkcje służebne, a liczne udało się udomowić. Rozwój cywilizacji, szczególnie w XX. wieku, sprawił, że udział zwierząt w życiu ludzi został zmarginalizowany. Jednak przynajmniej od kilku dekad w całym świecie daje się zauważyć renesans w pozytywnym postrzeganiu obecności zwierząt w środowisku ludzkim. Jak się okazało na nowo dostrzeżono i coraz bardziej docenia się niezwykle pozytywną rolę, jaką mogą spełniać zwierzęta w integralnym rozwoju osobowości ludzkiej czy też podczas prowadzonej terapii. W świetle przeprowadzonych dotąd badań zwierzęta niezwykle pozytywnie oddziałują na proces rozwoju emocjonalnego człowieka, wzbogacają progres jego sfery poznawczej i społecznej, jak również znacząco wspomagają złożone procesy rehabilitacyjne.

xd37pjoswlf6q6h6ripnvfejvze5woeh_disp_700bEdukację czy terapię z udziałem zwierząt zazwyczaj definiuje się jako przygotowane i ukierunkowane działanie, którego zadaniem jest osiągnięcie szeroko pojętego celu wychowawczego, edukacyjnego czy terapeutycznego przy udziale odpowiednio przygotowanych zwierząt, które stanowią integralną część tych procesów (wychowaczych, edukacyjnych czy terapeutycznych).

Obecnie najczęściej stosowanymi formami pracy ze zwierzętami są:

  • praca z koniem (hipoterapia)
  • praca z psem (kynoterapia)
  • praca z kotem (felinoterapia)
  • praca z osłem (onoterapia)
  • praca z alpakami (alpakoterapia)

Kynoterapia jest częścią zooterapii, której zadaniem jest wsparcie innych działań terapeutycznych, takich jak: oligofrenoterapia, socjoterapia, resocjalizacja, fizjoterapia, wspomaganie sensoryczne, psychoterapia, terapia pedagogiczna, wspomaganie uczniów
o specjalnych potrzebach, resocjalizacja czy praca z osobami starszymi.

Ważne jest przy tym jednak dookreślenie, że kynoterapia musi mieć znamiona terapii, czyli prowadzenia czynności z udziałem psa, które mają na celu wspomaganie leczenia, redukowania błędów czy też nieprawidłowości rozwojowych lub wypracowanie alternatywnych ścieżek rozwojowych, które pozwoliłyby na systematyczny progres osoby poddawanej działaniom terapeutycznym.